Yesterday I drank a lovely large chilled glass of this on a terras in Aachen.

It’s Pixar, so the animation is lovely and well done. But I do have to say this is my least favorite Pixar movie so far. Let’s be honest, that’s still opretty good, cause Pixar scores high in my book. I just didn’t laugh as hard with this one, or get drawn into the story (like on Up for instance, where I was crying from the first few scenes).

I was really impressed with this movie. the subject is tricky. Munich deals with the kidnapping and murder on Israeli athletes at the Olympics of 1972 by Palastinian terrorists. In retiliation Israel sets up a task force to take out a number of men who are said to be responsible for the assassination.

It’s easy with that type of set up to get lost in either the violence or the choose a side in the Israel / Palestine conflict. Mr Spielberg thankfully avoids doing either. Munich is a well balanced movie, showing both sides of the conflict. It shows the politics and how people change in all that violent chaos. Good acting, good script, very captivating movie.

This movie had me feeling icky a lot. But in a good way, I guess, because I was also glued to the screen. The movie revolves around Nina, who is a pretty complex character. She lives at home with her pretty obsessive mother, who used to be a dancer herself, until she got pregnant. She’s been at the ballet school for ages, but has been fairly invisible. The artistic director who she tries to impress turns out to be a bit of a pig. Add in some obsessive scratching, delusions, and a date with fellow dancer Lily combined wieth a couple of pills…. Well, all in all a recipe of psychological turmoil and disaster.

The path of Nina slipping out of controll is beautifully shot, especially in combination with the Black vs White Swan theme. You are constantly left wondering what is real and what isn’t. Right up till the end…

Now I don’t mind a sappy, contentfree story now and then, but there are better choices in the genre than Burlesque. There’s not a lot of chemistry between the male and female lead. There’s a couple of very nice tunes, but in the end in my opinion, Christina should stick with singing. She’s great at that, but only a mediocre actress.

I’ve been hooked on Stephen Fry since I’ve gotten hooked on QI. Love his smart, wordy way of wording things. Saw his book when I was in London a few months back, for some reason didn’t buy it (I think because it was kinda big and I was travelling light) but when I was ordering some stuff from Amazon this one naturally landed in the basket too. Just finished the first few pages, already had me laughing out loud to an empty room twice, so I have high hopes.

Though not the most cheery of writers, I love Mr Orwell. I read 1984 in High School and it was one of my favorite books. Why I only got to reading Animal Farm now I have no clue, but I ran into the book in a 2nd hand shop and bought it to take with me on holiday.Read the whole thing in one go. The format of the fairy tale is brilliant, it’s smart and the message is obvious without being annoyingly obvious. The scene with boxer at the end made me so mad and that’s what a great book does: stir up strong emotions. Spend a long time afterwards thinking about communism and the apparent inevitability of the selfishness of the human spirit.

Megamind is entertaining enough for a sunday night watching lazy on the couch. And it got me laughing a couple of times. But it’s not entertaining enough to cover the predictability.

The story in short: our star MegaMind was sent to earth in a little pod from outer space. Right along with another little baby, who can fly and has lasers eyes (sound familiar?). Since little megamind is constantly being bested by his Supermanish rival, he decides to be good at being bad and becomes a supervillain. Which is working out swell for him until he actually managed to take down his nemesis and finds being a supervillain without a hero is exceptionally boring. He then decides to create a hero he can fight. Oh, and the female lead is a pretty reporterlady.

Watch it, then watch Dispicable Me.

Dit boek was totaal niet wat ik ervan verwachte, maar ik vond het fascinerend.

Op basis van de titel en de eerste paar hoofdstukken is Superduif een grappig, fantasievol verhaal. Het gaat over Bonnie, een meisje van 11 jaar, dat een loner is op de basisschool. Op een dag verandert ze in een gigantische duif, fladdert ze in het gezicht van een klasgenootje die daardoor opzij gaat en zo gered wordt van een blikseminslag. Het idee van een superheld in de vorm van een duif vind ik sowieso al brilliant. En de schrijfstijl van Esther Gerritsen vind ik ook nog eens erg prettig.

Maar buiten het grappige buitenkantje zit er een diepere laag onder het verhaal dat me op momenten echt raakte. Er zitten allerlei laagjes onder, zoals de relatie van Bonnie met haar ouders, die sterk vasthouden aan waardes zoals bescheidenheid en terughoudendheid. Haar rol op de school, haar vriendschap met Ina en Manuel, het nooit geloven van complimentjes en die altijd moeten verklaren met iets negatiefs. Er zitten veel aspecten aan die voor mensen met wat pubertrauma’s (en let’s face it, dat zijn er nogal wat) heel herkenbaar zijn. En dat maakt het verhaal heel meeslepend.

L’Humanité noemt dit boek ‘een meesterwerk’, maar ik moet zeggen dat ik dat helaas niet zo goed begrijp. Ik denk dat het vooral een kwestie van stijl is. De schrijver wisselt stukjes met feiten af met hierop gebaseerde fictie. Daar heb ik niet zo veel problemen mee. Maar dan komen er stukjes tussendoor waarin hij reflecteert op deze stukjes fictie en auteurs hekelt die historie dramatiseren. Om dit vervolgens zelf te doen.

Naast dat dat me irriteerde zorgt al dat schakelen er ook voor dat ik niet in het verhaal kon komen. Het stukje historie an sich is zeker interessant. Om die reden was het boek voor mij wel de moeite waard.